“Mallorca”

In Spanje heb je veel pretparken. Met name in de toeristische gebieden aan de costa’s. Nu heb ik zelf een andere vorm van pret beleeft tijdens een vakantie op Mallorca. Ik was achttien jaar en ging samen met mijn jongere broer op een strandvakantie. We hadden een pakketreis geboekt met volpension. Na een perfecte vliegreis werden we na aankomst opgewacht door een bus die ons naar het hotel bracht. De reisleider heette Jan. Hij zag er sympathiek uit en had een mooie gebruinde huid. Hij vertelde wat er allemaal te verwachten stond aan uitjes en meldde dat hij de contactpersoon was gedurende het verblijf. Het begin had een goed pretparkgevoel. Het hotel was mooi. We werden er hartelijk ontvangen door een vriendelijke manager en een assistente die zeer behendig alle gasten de sleutel overhandigde. De kamer was naar tevredenheid. Voor de avondmaaltijd werd een vaste tijd gehanteerd. We werden om acht uur verwacht in de eetzaal. Ook weer prachtig verzorgd en met bediening aan tafel. Een gerand, een oud woord voor zaalmanager, hield alles in de gaten en gaf de obers instructies. Kortom een fijn gevoel wat je ook in een pretpark verwacht. Diezelfde avond zou Jan langskomen om ons meer informatie te verschaffen, en niet onbelangrijk, een glas cava aan te bieden. Jan, een man met een hoge gunfactor. Dit laatste was niet onbelangrijk want Jan was op een missie. Die missie bestond uit de verkoop van zo veel mogelijk excursies naar alle bijzonderheden op het eiland. Gezien het feit dat Jan sympathiek was konden wij het niet laten en hebben ook een trip geboekt. Een leerzame dag met als hoogtepunt een bezoek aan de parelfabriek van het eiland. Tijdens dat tripje werden meerde hoogtepunten bezocht op het gebied van handwerk en vervaardiging van leerproducten, en met als hoogtepunt de parelfabriek. Ook de lunch was inclusief. Het te betalen bedrag was redelijk dus wij keken er naar uit. De voorpret was begonnen. Op de bewuste dag werden we opgehaald door een wat oudere bus met slechte stoelen. Geen airco, want die was stuk vertelde Jan enthousiast. Hij had er zin in meldde hij. Gezien het feit dat het een aardige vent was gingen wij mee in zijn gevoel en schoven wij het ongemak terzijde. De eerste stop was bij een keramiekwinkel. Na een schilderachtige tocht door de bergen verlieten wij de bus en togen richting winkel. Allerlei keramiek in prachtige kleurtjes staarde ons aan. De winkel was slim qua opzet, een soort door-loop-winkel met aan het einde een kassa zoals wij die kennen in de buurtsuper. Enigszins teleurgesteld verlieten wij de winkel en leunde tegen de gevel om wat zon te pakken. Dat was heerlijk. Buiten de winkel stonden automaten met drankjes. Water werd de keus en tegen een voor ons hoog bedrag kochten wij een flesje Mallorcaans water. Het was welkom deze verfrissing gezien de hoge temperatuur. Maar de zon was heerlijk. Jan riep iedereen weer bijeen voor het vertrek naar de volgende ervaring op het eiland Mallorca. Het was de leerfabriek dachten wij. Het rook er heerlijk naar leer. Dat geeft je een fijn gevoel. Het was wederom een slimme formule. Waarschijnlijk afgekeken van de keramiekwinkel want de doorloop en het kassasysteem waren hetzelfde. Wij hadden de meeste tijd doorgebracht in het zonnetje buiten tegen de gevel met naast ons de drankautomaten met behoorlijke keuze tegen pretparkprijzen. Na een halfuur geleund te hebben tegen de gevel met het gevaar van verbranding werden wij weer gesommeerd om de bus te bestijgen, zonder airco, wat nu toch een beetje vervelend werd. Jan was nog vol vuur. Hij vertelde uitbundig over de omgeving waar de lederindustrie moest plaatsvinden die wij graag hadden bezocht. Het was tijd voor een heerlijke lunch. Paella zou het worden of een typische Spaanse worst van de grill. Gezien het feit dat ik in de horeca werkte was ik benieuwd naar de kwaliteit van de maaltijd. In het hotel was het goed. De olijfolie was toentertijd even wennen maar de bereiding was prima in orde. We werden geplaatst aan lange tafels met een papieren servet van enorme afmeting. We moesten het zelf halen bij de kok. De paella was aan de magere kant. Rijst met een mooie gele kleur en hier en daar een verloren stukje konijn en chorizo. De worstjes zagen er lekker uit, doordrenkt van het vet en ze glommen ons tegemoet. Dus ik probeerde de kok wijs te maken dat ik de paella wilde met een worstje of wat. Nee dat was niet de bedoeling. Het één of het ander. Teleurgesteld nam ik de paella. Op dat moment was het pretparkgevoel weg. Het bijbehorende drankje viel tegen vanwege de hoeveelheid. Ik wist niet dat er zulke kleine flesjes bestonden. Bijbestellen dus. Toen kwam het pretparkgevoel in alle hevigheid terug. Absurd hoge prijs voor een minuscuul flesje dat als het je lippen raakt al is verdampt. De algehele stemming was in mineur. De meeste pretparkgangers waren toch enigszins teleurgesteld en dit tegen alle verwachting in. Maar het hoogtepunt moest nog komen dus we bleven optimistisch. Jan deed weer zijn best in de bus tijdens de rit naar de volgende halte. Het werd de parelfabriek. Een mooi reclamebord met een lachend Spaans meisje, met dat mooie zwarte haar strak over haar bolletje, met aan de achterzijde zo’n klem en met in haar hand een parelketting. We waren allen benieuwd. Verdomme, wederom diezelfde formule zoals de eerdere twee winkels met dat verschil dat we door een ruit mochten kijken naar de werkplaats. Een fabriek was teveel omvattend voor deze werkplaats. Er bekroop mij een gevoel van opzet en de gedachte dat het één en dezelfde eigenaar moest zijn van alle vier de attracties. Een ordinaire verkooptruc was hier gepleegd. Iedereen voelde zich bedonderd. Er werd met stelligheid vermoed dat de airco in de bus met opzet was uitgezet zodat de drankjes wel gekocht moesten worden want diezelfde automaten stonden ook weer bij de parelfabriek. Het vermoedde was nu ook dat Jan of de reisorganisator een fikse provisie zou opstrijken van de verkoop en dat terwijl er voor de trip al dik was betaald. Jan had het zwaar tijdens de terugrit en barstte in huilen uit. Een man van ongeveer vijftig jaar die in tranen uitbarstte is vreemd te noemen vooral als je had gedacht in een pretparksetting terecht te komen. Bijna iedereen wilde zijn geld terug voor de excursie met authentieke lunch. Bij nader inzien heeft het toch iets leuks opgeleverd, want we hebben het er nog steeds over.

Mallorca was verder een geweldige vakantie, te meer omdat ik Minerva heb ontmoet. Minerva kwam uit Afrika en werkte tijdelijk op het eiland. Een prachtige jongedame met schitterende witte tanden die direct opvielen omdat zij een donkere huiskleur had. We zijn enige tijd met elkaar opgetrokken en zij heeft ons veel van het eiland laten zien. Dat was eigenlijk de taak van Jan de reisleider, maar die was meer bezig met geld verdienen. Zij heeft zijn taak met verve vervuld. Overal nam ze ons mee naar toe. Naar het binnenland waar de kwaliteit van het eten met sprongen vooruitging en de ambiance toenam. Rond de open haard met een gitarist die zijn longen uit zijn lijf zong, eten om je vingers bij af te likken en na afloop een rekening om van te lachen. Een ware pretparkervaring. Alles slechts twaalf kilometer van de kust. Laat dit een leerschool zijn voor de optimale ervaring. De laatste avond voordat Minerva zou vertrekken naar het vaste land had zij nog een mooie verrassing voor mij. De nachtportier had ons binnengelaten en dacht dat wij een stel waren. Hij gaf ons de sleutel en wij hadden het rijk alleen. Tot mijn broer verscheen en om de sleutel vroeg aan die portier. Die dacht dat kan helemaal niet want die mensen zijn er al. Volgens mijn broer stond de portier te stuiteren in de lift naar boven. Mijn broer had geen weet van het feit dat ik daar was met Minerva. De portier was waarschijnlijk een vroom en christelijk man en die had vreemde gedachten. Nu was dat niet geheel onterecht. Nietsvermoedend werden wij overrompeld door een hijgende en stuurse portier die direct sommeerde ons aan te kleden en het pretgevoel te onderbreken. We werden naar buiten gestuurd. Ook daar heb ik een mooi gevoel aan overgehouden, al had het van mij langer mogen duren. Een communicatiefoutje dus.


Twitter Facebook LinkedIn Volgen


Reacties

erg leuk .
ciel van den broek, op 12-09-21
Dank je Ciel.

“Mallorca”

“Een bewogen jaar”

Kan een term u gelukkig maken?

“Viagra-nieuws”

“Logistieke specialist”

“Potage aux viande”