“Een logistiek feest”

Zitten we laatst aan tafel na een vermoeiende dag met een gemakkelijk te bereiden maaltje bestaande uit: Pizza’s uit de fabriek en een heerlijke zelfgemaakte salade voor het gezonde aspect. Heerlijk, ik bedank mijn jongste dochter voor het doen van de boodschappen waarbij ik duidelijk maak aan de andere tafelgenoten dat we zonder haar geen pizza’s hadden gegeten die dag. Ineens treft mij de gedachte dat zij niet alleen de zorgdrager was van die maaltijd. Er gaat een logistieke nachtmerrie aan vooraf eer die pizza bij iemand in de oven staat. Ik wil niet veel zeggen, maar ik vermoed dat enkele tientallen mensenhanden er aan vooraf zijn gegaan. Allereerst heeft een boer gezorgd voor de haver zodat een molenaar er meel van kan malen. Daar gaat ook nog een transport aan vooraf. Dan gaat het meel naar de pizzafabriek waar ze er een heus deeg van mengen. Weer een transport dus. Dan wordt de bodem uitgewalst en belegt met diverse ingrediënten die van heinde en ver komen zoals tomatenpuree uit Italië, kruiden uit Frankrijk, champignons uit Nederland, tonijn uit Ecuador en kaas uit diverse streken in Europa. Wouw, allemaal transportbewegingen voor een pizza! Ondertussen zijn er al minimaal dertig man bij betrokken en is er heel wat diesel verstookt. Dan moet die pizza, nadat hij voorzien is van die componenten, nog verpakt worden in een krimpfolie met eronder een ovenpapiertje en een kartonnen plaatje tegen de vervorming. Wij willen hem immers vlak in de oven krijgen. Dan wordt het geheel ingevroren in een, naar alle waarschijnlijkheid, Italiaanse vriescombinatie. Wederom een fabrikant die enkele tientallen mensen in dienst heeft om dat mogelijk te maken. Die vriezer moest ook nog geïnstaleerd worden door, hoop ik, Nederlandse monteurs die ook weer een afstand hebben afgelegd in hun transportmiddel. We mogen de verpakking ook niet vergeten, daar heeft een ontwerper aan gesleuteld om dat zo appetijtelijk mogelijk te maken en de drukker heeft ook zijn best gedaan om er iets moois van te maken. Allemachtig, we zitten nu zeker al op vijftig man voor die ene pizza. We zijn er echter nog lang niet. Vers bereid en nog ongebakken verlaat de ingevroren pizza de fabriek op weg naar een verzameldepot oftewel een vrieshuis. De vriesvrachtwagen is ook door mensenhanden gemaakt en het vrieshuis vast en zeker ook. Zitten we al gauw op zestig man, voorzichtig geschat. Dan roept de supermarkt een bestelling af bij de pizzadokter en gaat het van de pizzavriesopslag naar de overslag van de supermarkt in een ander vrieshuis met de vriesvrachtwagen. Hij moet koud blijven op minus twintig graden onder nul ander kan hij worden afgekeurd. Bij de supermarktoverslag gaat hij weer op een andere vrachtwagen met vriesmogelijkheid naar de betreffende supermarkt die hem graag wil hebben. Grof geschat zijn er nu zeventig man mee gemoeid geweest. Daarna wordt hij met open armen ontvangen in de supermarkt en gaat zo snel mogelijk in de vriezer zodat wij hem uiteindelijk kunnen zien liggen. Ondertussen is de drukker van de wekelijkse folder ook bezig om het weer op een smakelijke manier te presenteren, zodat wij notie kunnen nemen van het feit dat hij echt komt en worden wij gelokt om de beurs te trekken. Ook de drukkerij doet weer zijn uiterste best om het mooi te maken. Dan hebben wij nog enig geluk nodig dat het geen noodweer is en de folderbezorger op tijd zijn ronde kan doen, zodat het plaatje kompleet wordt. Lukt dat niet dan is er nog de achterdeur, want de supermarkt vertrouwd niet alleen op die folderbezorger, maar hebben een televisiecommercial paraat. En soms zie ik ze ook in de bushokjes links en rechts in de stad. Er is voor de consument geen ontkomen aan. Ze willen die pizza dus echt kwijt aan ons. En komen we dan in de supermarkt en passeren we die vitrine met schoongepoetst helderglas dan wuift die pizza naar ons. ‘Koop me’ roept hij hard. Nu mogen we de schoonmaakploeg en de vakkenvullers niet vergeten die maken het dus ook mogelijk dat als wij even geen zin hebben in het bereiden van een maaltijd, er een leuk alternatief voor handen is. Het enige dat nog rest is om de Media Markt te bedanken voor de verkoop van de oven en de Blokker voor het verstrekken van de ovenhandschoen zodat we onze jatten niet branden. Dan nog een bedankje aan de Engelsen uit Sheffield die het mogelijk hebben gemaakt dat we die pizza kunnen snijden met een scherp mes. Dan rest mij nog alle medewerkers van Ikea te bedanken voor hun inzet en het aanleveren van het serviesgoed dat weer gemaakt wordt in Azië en enig transport behoeft. Dus hierbij alle honderdentwintig paar handen of meer, van harte bedankt, de pizza van de dokter smaakte goed!


Twitter Facebook LinkedIn Volgen


“Een logistiek feest”

“Een bewogen jaar”

Kan een term u gelukkig maken?

“Viagra-nieuws”

“Logistieke specialist”

“Potage aux viande”