“Wachten.”

Ik ben niet zo’n liefhebber van wachten. Dit is op zijn zachts uitgedrukt. Het irriteert mij mateloos dat hangen en kijken wanneer iets loos gaat, of wanneer iemand bereid is om mee te gaan. Nu ben ik van nature een vrij nerveus type en daar zal de oorzaak liggen dat ik het uitermate vervelend vind. Er ontstaat dan een soort van onrust in mijn hoofd en lijf dat schreeuwt om voortgang. Ik ben eigenlijk wel een beetje jaloers op mensen die het wachten tot een kunst hebben verheven. Je hebt zelfs beroepen die draaien volledig op het wachten. Neem bijvoorbeeld een justitieel medewerker, die met een snelheidsmeter, in zijn busje langs de kant van de weg, zit te wachten op de één of andere imbeciel die bereid is een overtreding te begaan en hij eindelijk beet heeft. Wat een lol. Een ongelofelijk saai beroep lijkt me dat. Onlangs heb ik weer enige ervaring opgedaan waarbij het wachten weer duidelijk waarneembaar was. Een webwinkel begonnen in gebruiksartikelen voor de verzorging van de huid. Eureka, dacht ik. Iets bedacht wat op gaat en waar dus vervolgbestellingen op kunnen komen. Toen de webwinkel klaar was en de voorraad keurig op bestelnummer klaarstond kwam ik er achter dat het lange wachten kon beginnen. Ieder uur even kijken of er al iets besteld was. Nou, nee dus. Na een halfjaar en zeven klanten verder heb ik de moed opgegeven. Niet genoeg actie. Stoppen dan maar. De voorraad van een aanzienlijk bedrag gaat naar de voedselbank. Die kunnen dat goed besteden aan de medemens, dan wordt er nog iemand gelukkig van. Wat ook uitermate onprettig voelt is het wachten in de wachtkamer van de tandarts. Hij, de tandarts vind het geweldig dat jij daar zit en laat de boor veelvuldig gieren, zodat jou zenuwen lekker op hol slaan terwijl hij zit te gluren naar de borsten van de assistente en in zijn hoofd gaat de rekenmodule tekeer over wat hij wel in rekening kan brengen bij het huidige slachtoffer. En ik maar wachten met het zweet in de nek. Poeh, dat wachten is verschrikkelijk. Zo heb ik ook een keer tweeëneenhalf uur staan wachten bij de entree van het Alhambra in Granada. De pijn werd toen iets verzacht door een groep Spanjaarden, die liederen ten gehore brachten en het idee dat er straks iets moois te zien zou zijn. Het was net aan te doen, op die manier. Ja, wachten is vervelend vooral als je iedere vijf minuten op je horloge gaat kijken of het al tijd is. Hoe zou de toiletdame bij de Hema dat wachten doormaken. Die moet van nature zeer geduldig van aard zijn. Ze zal de tijd wel beslechten met puzzelen of breien lijkt mij. Wachten kan ook uitermate spannend zijn. In de wachtkamer bij de gynaecoloog waar je moet wachten op de uitslag van de zwangerschapstest en dit nadat je al vijf jaar probeert zwanger te worden omdat jij denkt dat de tijd dringt in verband met je leeftijd. Vroeger had je ook een wachtkamer op de stations. Daar zat je aan een tafeltje te wachten met een heerlijk kopje koffie tot het moment dat de trein aankwam en deze werd omgeroepen, zodat je op een prettige manier de tijd kon doden. Tegenwoordig mag je blij zijn dat er een plastic bankje staat en dan moet je ook nog het geluk hebben dat hij schoon is. Lastig hoor dat hedendaagse wachten. Daarnaast moet je nog een portie geluk hebben dat er geen vertraging opdoet in verband met blaadjes op de rails of een ongeval. In die gevallen wordt het wachten bijna ondraaglijk. Maar ja, je wil verder en hebt weinig keus. Zo kwam ik ooit terug van een reisje naar Spanje en was geland in Eindhoven rond elf uur in de avond. Daar de bus genomen naar het treinstation in het centrum. Daar reed, juist voor mijn neus, de trein weg en was ik aangewezen op de laatste mogelijkheid richting Tilburg. Toen die trein arriveerde en ik plaatsnam met een portie geluksgevoel dat het net was gelukt, kwam het onheilspellende bericht dat die bewuste trein maar tot aan Boxtel reed. Ja, daar sta je dan op het station van Boxtel. Rondom donker en geen jubelende neon van een cafe waar je terecht kan voor hulp. Op zoek dan maar was mijn gedachte. Verderop stond een groepje wegwerkers te overleggen en gelukkig heb ik die om raad gevraagd met het idee dat zij de omgeving kennen. Het toeval wilde dat één van hen richting Tilburg moest en mij wel wilde meenemen na de vraag of ik wel betrouwbaar was. Het lange wachten werd mij toen bespaard. Af en toe is een portie geluk wel prettig, nietwaar?


Twitter Facebook LinkedIn Volgen


“Wachten.”

“Een bewogen jaar”

Kan een term u gelukkig maken?

“Viagra-nieuws”

“Logistieke specialist”

“Potage aux viande”