“Hotelperikelen .” 1

“Hotelperikelen .” 1

Ik werkte in een hotel in Leidschendam. Dat hotel had 35 kamers en die werden door de week goed bezet. Een zeer gemȇleerd publiek maakte gebruik van die kamers. Met name werklui die een klus hadden in de nabije omgeving. Ook stellen die een andere klus te klaren hadden. Zo werd er met regelmaat een kamer geboekt door een dame uit Den Haag. Zij beschikte over de natuurlijke statigheid van een gravin. Een prachtige dame met een weelderige bos krullen en een lang en slank lijf. Zij wilde altijd kamernummer 1. Dit vanwege het uitzicht op het water en de voorbijvarende boten en de mogelijkheid om gebruik te maken van het balkon dat groot was en dus ruimte voor een zitje had. Op een goede dag was zij weer aanwezig en had via de intercom verzocht om een fles champagne met glazen te bezorgen op de kamer en met het nadrukkelijke verzoek de glazen in te schenken. Ik mocht het verzorgen zei mijn baas met een vrolijke blik. Geen enkel probleem en ik wreef de glazen op en vulde een koeler met ijs en haalde een fles Champagne uit de koeling en plaatste alles op een blad. Ik nam de lift naar de eerste etage en verplaatste de fles iets meer naar het midden, zodat het gewicht beter verdeeld was en het balanceren met het blad mij beter afging. Ik was toen 17 jaar en nog enigszins verlegen. De betreffende dame kende ik wel en ik was vooral gefascineerd door haar mooie neus en statigheid. Ze had iets weg van Barbara Streisand. Kortom een prachtige dame. Ik stond in de lift met het dienblad in twee handen. Dit voor de zekerheid, want het dienblad met de koeler en de fles hadden een behoorlijk gewicht en om enig risico te vermijden wisselde ik dus af qua houding. De lift stopte en ik duwde de deur open met mijn linkervoet en ging de gang op richting kamer 1. Daar aangekomen plaatste ik het dienblad op mijn linkerhand en met de rechterhand klopte ik op de deur. Ik reikte naar de deurklink en wachtte op enig geluid uit de kamer. Net op het moment dat ik wilde roepen: hier is de roomservice”, hoorde ik zachtjes, kom maar binnen”. Ik drukte de klink naar beneden en opende de deur. Ik draaide de kamer binnen met het dienblad balancerend op mijn linkerhand en probeerde de glazen, koeler en fles recht te houden. Rechts voor mij stond een man in badjas en wees naar het tafeltje aan het bedeind. Ik draaide me linksom naar het tafeltje en liet pardoes het blad vallen. Zij lag naakt op het bed en keek mij uitdagend aan. Mijn hartslag zat in mijn keel en mijn knieën knikten. De glazen stuk en het ijs op de tafel en een deel op de vloer. Ik stamelde: ik ga even een stoffer en blik halen”, en vloog de kamer uit met een hartslag van 200. Ze was prachtig maar ik wist me geen raad. Beneden waren ze al aan het lachen voordat ik vertelde wat er was gebeurd. Mijn baas vermoedde dat er iets te gebeuren stond. In ieder geval hadden meerdere mensen een goed gevoel en lol en ik kon er zelf ook om lachen maar baalde achteraf dat ik niet iets beter heb gekeken. Het hotel was een waar pretpark.


Twitter Facebook LinkedIn Volgen


“Hotelperikelen .” 1

“Een bewogen jaar”

Kan een term u gelukkig maken?

“Viagra-nieuws”

“Logistieke specialist”

“Potage aux viande”