"Vakantiepret."

“Vakantiepret.”

Mijn vader was een harde werker die een mooie betrekking had bij het warenhuis Vroom en Dreesman. Hij was opzichter van het bouwbureau met als hoofdtaak het begeleiden van de nieuwbouw van de Superdoe, Hunkenmöller en vestigingen van Vendex. Op een bepaald moment waren we weer aan een welverdiende vakantie toe en viel het besluit om eens iets anders te doen. Kamperen in Duitsland. Onze buren gingen ieder jaar met een grote bungalowtent naar mooie plekjes en ze hadden ons aangeboden om de tent dan een keer te laten staan, zodat wij er ook van konden genieten. Gezien het feit dat mijn vader een veeleisende periode achter de rug had leek ons dat een prettig idee. Bergheim in Duitsland. Aan een kabbelend riviertje op een verzorgde camping, zonder de last van het opzetten van een tent, was een zeer aantrekkelijk vooruitzicht. Kortom we waren duidelijk toe aan wat vertier en rust. De reis zou ook niet te veel tijd in beslag nemen gezien het feit dat de afstand van Leidschendam naar Bergheim slechts een kleine 270 kilometer was. De stemming zat er goed in. Pa en ma voorin de auto en wij drie jongens in de leeftijd acht, tien en twaalf jaar op de achterbank van de ruime Ford Taunus. De reis verliep voorspoedig en we hadden allen een fijn gevoel. We hadden gepland te gaan lunchen ter hoogte van Mönchengladbach. Altijd leuk om op een toeristische locatie een lunch te pakken. Dan is er vast iets te beleven. Nou dat was er ook. Geen parkeerplek te vinden. Iedereen had waarschijnlijk het geweldige idee opgepakt om daar te gaan lunchen of in ieder geval te verblijven, want het was niet te doen. Pa hoog in de stress. Uiteindelijk een snackbar (imbiss) gevonden waar nog een plekje in de nabijheid vrij was. Broodje met Bokworst en mosterd. Een smerig wit uitgeslagen worst met mosterd die de smaak gelukkig goed wist te verdoezelen. We zaten aan een mossige tuintafel met om ons heen rondcirkelende vliegen die vanaf de vuilnisbak naar ons toekwamen met de gedachte dat onze broodjes verser waren. De vliegen op dat moment, waren de enige levende wezens die naar alle waarschijnlijkheid een pretparkgevoel hadden. Wij in ieder geval niet. Van de mooie plaats hebben we niet veel meegekregen dat was jammer. Terug in de auto vroeg mijn vader aan mijn moeder welke kant we op moesten. Toen stuitte we op een probleem. De zorgvuldig uitgeschreven route bleek verdwenen. Aan de mossige tuintafel was hij er nog. Hij was niet meer te vinden, ook niet in de omgeving van de snackbar. Het meest zinnige om te doen was om de richting Keulen aan te houden, dan waren we in ieder geval in de buurt. Iedere benzinepomp stopten we om in mager Duits de weg te vragen. Het laatste stuk van de reis heeft zoveel tijd in beslag genomen dat we pas laat in de avond ter plaatse waren en allemaal doodmoe. Maar we zijn in ieder geval op de plaats van bestemming aangekomen. Op naar het vakantiegevoel. De volgende ochtend eerst maar naar de plaatselijke bakker voor de verse broodjes. De bakkerij was op loopafstand van de camping en bij het betreden van de zaak werden we blij verrast door de heerlijke geur. Ik mocht de bestelling doen en gezien we met zijn vijven waren bestelde ik: funf zakte breudchen. Het heeft heel wat voeten in de aarde gehad om ze wijs te maken dat ik vijf zachte broodjes wilde. Na veel gedoe kwamen wij erachter dat ‘zakte’ nu niet direct de juiste spelling was en daarom begreep de winkelbediende er niets van. Uiteindelijk werden het de harde Kaiser brötchen. Even wennen dus. Het was een eenvoudige camping met een hoofdgebouw met daarin een soort speelhal voor de jeugd met flipperkasten en een luchtschijvenspel. De camping lag aan een riviertje en de eigenaar had hengels te leen. Er was genoeg te doen. Ook was er voldoende aan speelterrein. Zo was er een grote greppel waar we met veel bravoure overheen probeerde te springen. Mij lukte dat, maar mijn broer Jan die was twee en een half jaar jonger, had niet zo veel geluk. Hij haalde het dus niet. Nu zou je kunnen denken: Nou en? Het geval wil dat deze greppel vol stond met brandnetels. Dan is het nog niet zo erg denk je in eerste instantie. Het feit dat we in zwembroek rondliepen maakte het vervelend. Na enkele uren zag hij eruit als een melaatse en had overal verschrikkelijke jeuk. Nu was mijn moeder er een van actie. Komkommer moest uitkomst bieden. Dunne schijfjes op het hele lichaam moesten het worden. Werkte maar even, daarna was het weer slecht en alleen wrijven was prettig, maar ook weer niet te hard. Yoghurt was de volgende optie. Ik weet niet meer waar die tip vandaan kwam, maar dat is nu niet zo belangrijk. Op de camping was ook zon klein winkeltje waar dat te koop was, dus proberen maar. Wij als knullen stonden te kijken en te lachen terwijl Jan behoorlijk ontdaan was. Mijn jongste broer heeft de greppel wijselijk niet meer uitgeprobeerd. Ik kan me ook niet herinneren of ik het nogmaals heb gepoogd. In ieder geval bracht ook de yoghurt maar tijdelijke uitkomst. Waarschijnlijk alleen door de kou van de komkommer en de yoghurt deed het iets. De camping eigenaar had echter een probaat middel om uit te proberen: Urine. Daar zou een stofje inzitten dat werkzaam zou zijn. Er werd aan ons allen een donatie gevraagd die wij natuurlijk graag voor onze broer overhadden. Ma depte hem in en inderdaad, het scheen te werken. We konden weer verder spelen. De urine had nog een prettige bijwerking het trok alle vliegen aan, zodat wij daar geen last meer van hadden. Ja, zo leer je wel iets op het gebied van kamperen. Het beoogde vakantiegevoel bleef nog even uit vanwege het feit dat de tent barste van de spinnen en vliegen en mijn moeder constant panisch was. Het was onze eerste kampeerervaring. De maaltijd bereiden hebben we maar overgeslagen en zijn gaan eten in de plaatselijke stube. Dat was geweldig: We hebben genoten van de jagerschnitzel met gebakken aardappelen en groenten. Zulke schnitsels kenden wij in Nederland niet. Megagroot en veel saus met champions. Yes, dat bracht het pretparkgevoel waar we allen zo naar verlangd hadden en vooral mijn vader vond het erg prettig dat hij niet hoefde af te wassen. Na het eten wandelden wij terug naar de tent en kregen we nog een bezoekje van de campingeigenaar die probeerde uit te leggen dat er een stormfront langs zou trekken die avond. Gezien het feit dat we een grote bungalowtent hadden en de scheerlijnen hadden gecontroleerd en waar nodig strak gezet, maakte wij ons geen zorgen. Een stortbui van jewelste, midden in de nacht trok over Bergheim en wij moesten alle zeilen bijzetten om de tent overeind te houden vanwege de rukwinden die daarbij plaatsvonden. We hebben letterlijk aan de tentstokken gehangen tot de campingeigenaar ons kwam halen om te kunnen schuilen in het jeugdhonk. De hele camping stond onder water bleek de volgende ochtend. Alles zeiknat en de tenten stonden er verloren bij. Stoelen lagen overal over het terrein. Mijn vader was over de rooie en stond dus bol van de stress. Uiteindelijk is hij in het ziekenhuis beland met een longontsteking. U begrijpt wel dat hierdoor een klein kampeertrauma is ontstaan. Het beoogde gevoel en de nodige rust werden dus niet gerealiseerd op die vakantie. Het had meer iets weg van een survivalkamp, met op de heenweg een speurtocht.


Twitter Facebook LinkedIn Volgen


"Vakantiepret."

“Een bewogen jaar”

Kan een term u gelukkig maken?

“Viagra-nieuws”

“Logistieke specialist”

“Potage aux viande”