“Culinaire pret”

Culinaire pret

Voor een andere vorm van het pretparkgevoel gaan we weer even terug naar Spanje. Benidorm is het ultieme Spaanse pretpark met voor ieder wat wils. Je kunt het zo gek niet bedenken of het is er. Ik zal beginnen met de jongste vorm die enigszins vergelijkbaar is met de botsauto’s op de kermis. Een heuse scootmobiel waarmee je geheel Benidorm onveilig kan maken. Dronken Lui van alle leeftijden racen letterlijk over de trottoirs van de ene kroeg naar de andere. Je ziet ook overal van die verhuur zaken. Ze hebben ook meerpersoons scootmobiels. Er gebeuren veel ongelukken mee en onlangs heeft de gemeente een nieuwe wet aangenomen die een verbod oplegt aan diegene die hem niet medisch nodig heeft. Lijkt me een wijs besluit. Einde pretparkgevoel, maar wel veilig voor de omstanders. Een ander vertier dat een goed gevoel moet opleveren zijn de eetmogelijkheden. Je kunt er al ontbijten vanaf één euro en tachtig cent. Dat lijkt me niet mogelijk, is dan de eerste gedachte. Ja, toch wel. Een jus d’orange, een koffie, broodje of croissant en een kuipje boter met jam. Soms een getoaste boterham. De grap is vaak dat als je een losse jus d’orange besteld, je meer kwijt bent. Hoe kan dat. Daar komt Don Simon om de hoek kijken. Wie is dat, denkt u dan. Deze Don Simon is gevestigd in de regio rond Jumilla, een stoffig woestijnachtig gebied, waar plantages zich weten te handhaven. Don is een expert in het fabriceren van sappen en Sangria en dan tegen bodemprijzen. Als voorbeeld: een fles Sangria, per liter, van deze Don kost slechts één euro en een paar centimos. Ja mensen en deze Sangria en Jus d’orange gaat voor veel geld over de toonbank onder de noemer van ‘vers’ gemaakt of geperst. De Sangria levert al gauw zeven euro en vijftig cent op per halve liter en moet u het pretparkgevoel opleveren. Waar zijn de dagen van weleer dat de barman zijn skils toonde en met flessen stond te goochelen en het fruit stond te schillen. Dat was het ultieme Spaanse pretparkgevoel, zo op een terrasje met die wuivende palmen en die blauwe zee. Ja dat was geweldig. Alles tenietgedaan door geldzucht en gemak. Ieder normaal denkend mens weet dat een ontbijt voor minder dan vijf euro niet kan. Als je niet geneigd bent te investeren in je gezondheid krijg je rommel en rommel levert veel zwangere mensen op. Als je links en rechts kijkt, in Benidorm, zie je een enorm aantal zwangere mannen, wat eigenlijk niet kan, en vrouwen en dan vaak op leeftijd. Een extreem voorbeeld van onmogelijkheid heb ik beleeft in Moraira, daar is een chinees restaurant prominent gelegen aan de boulevard, dus een A1 locatie, en die had een drie gangen menu, voor de lunch, voor slechts twee euro en vijfennegentig cent. Tijdens een verblijf daar was ik hierdoor gefascineerd en ook gezien het feit dat ik al ruim vijfentwintig jaar in de horeca werkzaam was en gelijk het gevoel ventileerde aan mijn vrouw en dochters dat dit onmogelijk was. Mede gezien het feit dat een drankje naar keuze inclusief was. In dit geval geen kleine lettertjes onderaan de kaart met een te verwachte tekst: exclusief Btw en bediening. De nieuwsgierigheid was gewekt en wij namen plaats aan een zonnige tafel met zicht op zee. Een nette jongeman met een Chinees uiterlijk kwam met de kaart en vroeg wat wij wilde drinken. De verwachtingen waren niet al te hoog gespannen. Lijkt me ook enigszins logisch. De drankjes waren van het merk Kas. Typisch Spaans, maar niets mis mee en ook weer begrijpelijk. De keuze werd gemaakt en ik koos voor de garnalen toast met sesam, gevolgd door een bami met varkensvlees en groente en als dessert een ijsje naar keuze. De voorgerechten werden geserveerd en ik schiet in de lach. Mijn toast met garnalen dat was immers mijn gedachte dat ik besteld had, bleek een miniscuul klein doormidden gesneden boterhammetje. Een vierkant watten achtige boterham lijkende toestand, maar zo klein dat je je niet kon voorstellen dat een bakker of fabriek dat zou fabriceren. Dit had veel weg van enig vernuft om zo weinig mogelijk te leveren in verband met de kosten. De garnalen waren ook niet te vinden, dus vraag ik de vriendelijke jongeman waar die waren gebleven en daarbij maak ik nog een grapje door te vragen of ze er onderweg zijn afgewaaid, wat mijn tafelgenoten niet zo leuk vonden. Ik echter wel en voelde mij al een beetje bedonderd. Neen, het was garnalen pasta die was uitgesmeerd met een nauwkeurige precisie waar je bewondering voor op kunt brengen. Zo netjes dat je het bijna niet zag. De andere voorgerechten stelde ook niet zo veel voor. Ik ventileerde nog de gedachte dat het klapstuk straks zou komen en zo hadden wij de grootste lol op die A1 locatie in Moraira aan de boulevard met zeezicht. We hebben nog even overleg gepleegd over het tweede drankje of we dat deze onderneming gunde. We hebben toen een afwachtende houding aangenomen. Nog even over de tomatensoep van mijn tafelgenoten die was niet van tomaten gemaakt, wellicht iets gekleurd met tomaat. Water met een bindmiddel en veel zout. Op naar het hoofdgerecht. Er werd bij het uitnemen van de voorgerechten niet gevraagd of het gesmaakt had. Zou ik ook niet gedurfd hebben, in dit geval. Er werd ook niet gevraagd of we nog iets wilde drinken of zo. Waarschijnlijk was hij gewend aan het feit dat bijna niemand een tweede drankje neemt vanwege de verhouding in prijs. Dit tweede drankje zou nagenoeg de prijs van het gehele menu benaderen. Dat werkt psychologisch gezien niet zo goed. We zaten wel heerlijk in het zonnetje met een schitterend uitzicht. We waren ondertussen zeer nieuwsgierig naar het vervolg van ons culinaire uitstapje. Het moment was daar. De jongeman verscheen met enkel schalen. U kent ze vast wel, van die gestanste, zilverkleurige schalen met meerdere vakjes. De vakjes waren klein doch allen gevuld met etenswaar. Hij plaatste de schalen voor ons en wij begonnen aan de hoofdmaaltijd. In het kleinste vakje van mijn schaal, aan de linkerzijde, lag wat atjar. In het uiterst rechter vakje, of beter gezegd op het derde vakje een stukje kroepoek wat er net niet in paste en in het middelste vak en dus het grootste vakje lag mijn bami met varkensvlees en groente. Na enig analyse van de bami was mijn teleurstelling groot. Niet dat mijn verwachting hoog gespannen was, nee dat niet. Gezien mijn horeca-ervaring ging ik er al vanuit dat het niet zo veel zou voorstellen. Het eten leverde in ieder geval geen pretparkgevoel op. De situatie echter wel. Wij hadden de grootste lol en de mensen om ons heen keken vreemd op. De bami was leeg. Leger dan leeg. De groente was niet meer dan een verloren snipper prei en een erwt. Het varkensvlees een enkel donkergekleurd stukje en verder was het smaakloos. Mijn tafelgenoten troffen het ook niet. Op naar het klapstuk dan maar. Het dessert. Ik koos het chocolade ijs. Een klein bolletje, bruin zoals je kunt verwachten bij chocolade, dreef in een prachtig zilverachtig schaaltje in de rondte vanwege het euvele feit dat het giga heet was en het ijs naar alle waarschijnlijkheid enkele minuten op de uitgifte balie had gestaan. Het ijs moest veel goedmaken. Ook dat werd het niet. Het ijs zat vol met waterkristallen wat aangaf dat het oud of slecht gekoeld was. Kortom een wanhopige toestand. Niet voor ons hoor. Wij hebben er nog vaak lol om. Wanhoop voor die ondernemer. Hoe haalt hij het in zijn hoofd om zoiets uberhaupt aan te bieden. Wil hij de zaak om zeep helpen of denkt hij dat de consument dit wil. Geen idee. In Benidorm zijn ze vaak iets slimmer. Daar kun je een Paella eten vanaf acht euro en vijftig cent en dan oplopend tot reguliere prijzen zoals zeventien euro en vijftig cent. Bij deze laatste krijg je dus wel saffraan in plaats van kurkuma, wat ook een mooie kleur afgeeft maar een andere smaakbeleving heeft. Die wordt dan weer verdoezelt met veel zout wat als bijeffect heeft dat er meer drank wordt besteld. Die mooie versie met saffraan wordt vergezeld door een behoorlijke hoeveelheid aan chorizo en konijn of bij de andere versie garnalen, mosselen en vaak een langoustine en als hij dan goed bereid is, levert dat een smaakfestijn op. Een hoog pretparkgehalte dus. Wie voor een dubbeltje op de eerste rij wil zitten krijgt de deksel op zijn neus en mist de culinaire pretbeleving.


Twitter Facebook LinkedIn Volgen



“Een bewogen jaar”

Kan een term u gelukkig maken?

“Viagra-nieuws”

“Logistieke specialist”

“Potage aux viande”